منجي خواهي منجي پرستي
اين كه بالاخره روزي كسي خواهد امد و ايران را از وضعيت موجود نجات خواهد داد
اعتقاد به منجي موعود پيش فرض اكثر اديان مي باشد از كليميان كه اعتقاد به نجات دهنده دارند تا مسيحان كه معتقدند مسيح به اسمان ها رفته
و حتي فرقه هايي مانند بهايي كه به يك نجات دهنده و امدن او ايمان دارند
ولي باور منجي و نجات دهنده در ميان شيعيان بويژه ايرانيان ريشه ديرينه دارد و ظهور مهدي موعود و ايمان به غيبت كبري ايشان قدمتي به اندازه طول عمر شيعگي دارد
اصولا شيعه يعني منتظر ظهور مهدي بودن
پس چه بهتر كه از اين اعتقاد استفاده كرد
چه بهتر كه روز تولد مهدي را كه با دهم مهر و شروع جشن مهرگان يكي شده به فال نيك گرفته و جماعتي را دل خوش كرد
براي ملت خسته و دل خون ايران چه تفاوتي مي كند منجي مهدي باشد يا جرج بوش و يا يك هموطن با يك نام باستاني ذهن ملت را مدتي به خود مشغول نمايد
اهورا نماد پاكي مظهر فدرت نيك كه همواره بر اهريمن پيروز شده
و براستي مغز متفكري كه اين مدت كارناوال هخا را با بازي جناب اهورا خالقي به راه انداخته بسيار با نياز هاي جامعه ايراني و مسايل كنوني موجود در ايران اشنا بوده
من كه به نوبه خود به ايشان از جهت اين سناريو تبريك مي گوييم
اما به قول عوام با حلوا حلوا گفنت دهان شيرين نميشه

 ديروز را دانسته آمديم امروز ندانسته عاشقيم و فردا روز را 
 اي رند مانده بر دو راهي دريا و دل خداي را چه ديده اي 
هي ميرسم كنار ستاره و باز مقصدم جاي ديگري است
 هي ميرسم كنار دانستگي اما باز ندانسته عاشقم

يك سالي مي شد كه اين پيرزن ارمني به من اصرار مي كرد كه بريم كليسا شون اما وقتي به كاري اعتقاد نداشته باشم محاله انجام بدم
تا امروز كه اصلا نفهميدم چي شد يه وقت  به خودم امدم ديدم دارم شمع روشن ميكنم
نمي دونم تاثير فضاي انجا بود يا بوي عود كندر پخش شده در محيط كه بي اختيار اشكاي من سرازير شد
ولي هر چه بود سبك شدم
و ديگه اينكه از ش خيلي خوشم امد
شايد از اين هفته هر شنبه بعد از ظهر برم

ديدي آنرا كه تو خواندي به جهان يارترين
سينه را ساختي از عشقش سر شار ترين
 آنكه ميگفت منم بهر تو غمخوار ترين
چه دل آزار ترين شد!چه دل آزار ترين

خاله سوسكه لپ قرمزي چادر زري كجا ميري
مي روم به همدون شو كنم به رمضون
نون گندم بخورم منت بابا نكشم
.......
..........
اگه من زنت بشم سر و همسرت بشم منو با چي مي زني

دلم يه بارون مي خواد كه حال بياره همه چي رو 
 نميدونم چي شد يهو كه اينهمه ترسيدم
حالا بگو از رعد كه يه وقت باهاش فرياد ميشدم
حالا بگو از گريه كه مي ترسيدم وقتم رو تلف كنه
 شنيدي قصه اون دختريو كه از خرس ميترسيد بعد يه روز از خواب كه پا شد ديد كه خرس شده ؟
حالا منم انگار انقدر از ترس ترسيدم كه ترس شدم

خسته كلافه و پر از تنش هايي كه هر كدوم براي يك سال كافيه
اين اوضاع فعلي مغز در مانده منه
هيچ سالي  مثل الان احساس تنهايي نكرده بودم
تمام دوستام از دور برم پراكنده شدند
هيچ كس برام باقي نمونده
حتي كسي رو ندارم كه درد دلم رو باهاش در ميون بذارم
هميشه تو زندگي گوش شنواي ديگران بودم اما الان همچ كسي نيست كه دست كم بپرسه چرا تو همي
تو اين اشفته بازار تنها يه بيمار و بيمارستان رفتن كم بود كه انهم اضافه شد
فقط دعا كنيد مريض ما به سلامت به خونه برگرده

كي مي گه خاك دل ادم ها رو سرد مي كنه
چه كسي مي تونه ادعا كنه كه عزيزترينشو وقتي به دل سرد خاك مي سپاره مي تونه راحت فراموش كنه ؟
تو اي سالها هر بار كه به همچين روزي رسيديم به پشت سرم خوب نگاه كردم مي خواستم ببينم چقدر لز علاقه منديم كم شده
اما هر سال مي بينم كه نه تنها فراموش نكردم بلكه بيشتر به ارمان هاي او نزديك شدم
ولي فقط يه چيز ازار دهنده است كه اين روز لعنتي سالي يه بار تكرار مي شه و تمام ان لحظات وحشتناك از دست دادن تو براي من دوباره تداعي ميشه
كاش مي شد تقويمي داشتيم كه 15 شهريور نداشت

  خيلي با ارزشي مثل يه ترانه توي زندون
بغض لحظه ي وداعي، تو شباي تيربارون
 مث نعره نكشيدن، از لجِ شكنجه گر ها
طعم سيگار شريكي، تو شبِ بدونِ فردا
تو شكوهِ گفتنِ نه بعدِ شلاقِ زيادي
حسِ خوندنِ سرودي، تو سكوت انفرادي
 اي غنيمت! اي مقدس! واژه ي شكنجه ديده
 حتا از طنينِ اسمت، رنگِ تاريكي پريده
تا ابد به تو رسيدن، واسه بيداري دليله
 اي تو زيتون و كبوتر
 اي هميشه پشت ميله! دل دلِ يه خوابِ نابي
 پشتِ چشم بندِ سياهي
  خسته كردن مفتش، با نشونِ اشتبا