خيلي با ارزشي مثل يه ترانه توي زندون
بغض لحظه ي وداعي، تو شباي تيربارون
 مث نعره نكشيدن، از لجِ شكنجه گر ها
طعم سيگار شريكي، تو شبِ بدونِ فردا
تو شكوهِ گفتنِ نه بعدِ شلاقِ زيادي
حسِ خوندنِ سرودي، تو سكوت انفرادي
 اي غنيمت! اي مقدس! واژه ي شكنجه ديده
 حتا از طنينِ اسمت، رنگِ تاريكي پريده
تا ابد به تو رسيدن، واسه بيداري دليله
 اي تو زيتون و كبوتر
 اي هميشه پشت ميله! دل دلِ يه خوابِ نابي
 پشتِ چشم بندِ سياهي
  خسته كردن مفتش، با نشونِ اشتبا

كسي مي دونه اسم الهه حسادت چي بود ما كه اينجا از الهه انتقام بودن خيري نديديم
بقول دوستي به غير از خودم از چه كسي مي تونم انتقام بگيرم
پس حالا كه دست به حسادتم حرف نداره بهتره برم الهه حسادت بشم
خلاصه كه شايد اسم اينجا رو عوض كردم

امروز مثل ديروز 
فردا مثل امروز
خسته شدم از اين روزمرگي از اين بي هدفي بي برنامگي
هر روز همون مسير هميشگي همون ادمهاي هميشگي
هر روزهمون كارهاي هميشگي
نه اميدي نه دلخوشي
خسته شدم
خسته
نه راستشو بگم  اره كم اوردم
 اعتراف مي كنم كه بريدم

اين روزها بد جوري عزرائيل دور بر من مي چرخه اگه ديگه  ننوشتم بدونيد اين بار عوض عوض كبري خانم دچار عزرائيل شدم

سر جلسه امتحان مردك تو بلندگو اعلام كرد براي سلامتي مقام معظم رهبري صلوات بفرستيد
تو دلم براش ارزوي مرگ با ذلت و خواري كردم طوري كه ان روز رو ببينم
باز گفت صلوات دوم رو براي امرزش بنيان گذار جمهوري اسلامي بفرستيد
باز تو دلم به تمامي اجداد خميني لعنت فرستادم و ارزو كردم روحش هميشه د عذاب باشه حتي در گور 
دفعه سوم گفت براي شادي روح شهيدان انقلاب اسلامي و هشت سال دفاع مقدس صلواتي بفرستيد
اولش خواستم اينو هم نفرستم چون اسم شهيدان انقلاب رو اورده و ته دلم فكر مي كردم اگه انها انقلاب
نمي كردند هيچ اتفاقي نمي افتاد
اما بعد ديدم كه صاحبان اصلي انقلاب همه ايرانيان بودند ولي اينها بودند كه انقلاب رو به چپاول بردند
و صد البته براي امرزش روح همه جوانهايي كه براي ارضاي حس خون اشامي اينان و براي دفاع از خاك ايران
به خون غلطيدند
واسه همين محكمتر از همه حاضرين صلوات فرستادم
و شايد همين قوت قلبها باعث شد كه امتحانم رو خوب بدم
تا خدا چي بخواد

يه چيز تلخ كه مي سوزونه و بالا مياد
از وسطاي قفسه سينه ام شروع ميشه و به گلوم كه ميرسه بغض ميشه و من سعي مي كنم با پوست كلفتي هر چه
 تمام تر قورتش بدم اما نميشه
خوب مي دونم اين چه سمي هست
زهري كه از حسادت دروني من سرچشمه مي گيره
 از اين كه نفر دوم باشم
از اين كه كاخ روياهام ويران بشه
از اين كه ان طوري نشه كه من مي خوام
نمي دونم چي كار كنم فقط اينو مي دونم كه خيلي بايد رو خودم كار كنم تا بتونم از اين ورطه سربلند بيرون بيام
نمي دونم چقدر بايد انرژي بذارم
اما مطمئن هستم كه فرشته نگهبان من كمكم مي كنه
اينطور نيست فرشته جون ؟

ببين محترمانه بهت مي گم يا همين امروز دوباره شروع به  نوشتن مي كني يا ابنكه منهم ديگه نمي ننويسم
حالا اين تهديد من به كجاي دنيا بر مي خوره نمي دونم
اما ننوشتن تو و اين يهو غيبت زده همه افكارم منو مختل كرده
از من گفتن بود مي نويسي يا خودم با نوشتن گلايه از رو برم
حالاكه ياور هميشه مومن من نيست شما ها لطف بفرماييد براي اين حقير دعا بفرماييد بلكه من از اين امتحان فردا دست پر برگردم

بابا اين كبري خانم عجب جذبه اي داره ها
همه مي كشونه سي خودش
من از اولش هم شك نداشتم به قابليت هاي اين كبري خانم جالب اين جاست فقط هم رو وبلاگ نويس هاي اقا داونه فعاليتش زو متمركز كرده
از عيد كه جناب هومن خان   تشريف بردند من گفتم خطر اين كبري رو جدي بگيريد كسي گوش نكرد
بعدش اين كبري خانم يه جورهايي تونست بالاخره اين دوست كلاس بالاي ما رو كه نوشته هاش از حد سواد مون بيشتره از راه بدر كنه و با خودش ببره غيبت
نفر بعدي نوبت  جناب مستطاب پاگنده  بودند كه فعلا دنياي مجازي زده شدند و نمي نويسند
البته منهم جاي كبري خانم بودم وقتي  جامعه نسوان وبلاگستان گيس و گيس كشي راه مي اندازند
 صد در صد شانس خودم رو امتتحانكي مي كردم شايد از بعد ايشان هم بنويسه به كبري عزيزم
احتمالا طعمه بعدي كبري خانم هم اين اقا پسر گله كه حتي اگه با كبري هم بره غيبت كنه  بايد به قولي كه به من داده عمل كنه مديوني هااااااا
خوب حالا شما بيا بگو من با كبري نمي خوام برم غيبت كنم و هي منو متهم كن كه با كبري رو هم ريختم
 بابا اين كبري خانم چشم ديدين منو نداره همه دوستاي منو از كنارم فراري داده  يه پا تار و مار كننده است

خواستم اينجا روز مادر رو تبريك بگم يهو ياد حال خودم وقتي كه روز پدر مي شه افتادم
ايادم افتاد كه توي ان چند روز با هيچ كس حرف نمي زنم و تلويزيون هم تماشا نمي كنم كه
غم نداشتن پدر رو زياد حس نكنم اما باز هم جهنمي ترين روزهاست واسم
واسه همين الان هم نمي تونم بگم روز مادر مبارك چون خيلي ها هم هستند كه الان همون حال منو دارند
خيلي ها كه انها هم الان مادر كنارشون نيست كه براش كادو بخرند و تبريك بگويند
درسته تقدير از زحمتهاي مادر خيلي ارزشمنده اما خوب نمي تونم اين بخش از قضيه رو هم نديده بگيرم
به همين دليل هيچي نمي نويسم